گروه جامعه ایرنا- زمستان امسال هم به معنای واقعی برف بارید و می توان گفت که سراسر کشور را سفیدپوش کرد، هر چند با تاخیر اما باز هم طبیعت لطفش را دریغ نکرد، توده سرما بیشتر نقاط کشور را فرا گرفته و موجب شده بعد از گذشت ۲ ماه از زمستان دانه های پنبه ای از آسمان فرو بریزد.

درختانی که عاشقانه سر بر آستان راز و نیاز هم گذاشته بودند، سفیدپوش شدند و لباس زمستانی به تن کردند، البته کمی دیرتر جشن زمستان گرفتند اما به هر حال طبیعت کار خودش را کرد.

درختانی که در خواب زمستانی فرو رفته اند با قلقلک برف چشمانشان را نیمه باز کردند، نجواکنان در گوش هم رسیدن زمستان واقعی را نوید دادند و دوباره به خواب عمیق فرو رفتند تا بهار با آواز پرندگان و آوای چرندگان بیدار شوند، اما در این فاصله گونه های مختلف جانوری آنها را تنها نمی گذارند، دور و برشان می چرخند تا زمانی که بیدار شوند و چتر سبز سخاوتشان را به روی آنها بگسترانند.

برف به آرامی می بارد و دشت و جنگل را سفیدپوش می کند؛ تا اینجای کار قشنگ است اما زمانی کار سخت تر می شود که برف بی قرار ببارد و دشت و دمن را پر کند؛ اینجاست که گونه های مختلف حیوانات از سم داران، گربه سانان گرفته تا پرندگان به پایین دست می آیند تا هم از سرمای بی رحم در امان بمانند و هم اینکه غذایی برای خود و احیانا بچه هایشان تهیه کنند.

در این شرایط بدون اینکه بدانند ممکن است چه خطری آنها را تهدید کند به پایین دست می آیند، کم کم به مناطق مسکونی نزدیک و نزدیک تر می شوند، غافل از اینکه چشم هایی پشت دوربین و دستانی بر روی ماشه انتظارشان را می کشند، حتی عده ای هم شال و کلاه کرده ردپاهای روی برف را دنبال می کنند تا حیواناتی را که به امید نجات از سرما و یافتن غذا به دامن انسان پناه آورده اند را مهمان سرب داغ تفنگ هایشان کنند، البته در کنار این افراد هستند کسانی که با مهر و محبت پذیرای این مهمانان ناخوانده هستند حتی برایشان غذا فراهم می کنند.

مساله غذا دادن یا ندادن دستی به حیوانات است، در این درباره اظهار نظرهای مختلفی وجود دارد، برخی معتقدند با تغذیه دستی به حیات وحش طبیعتا به نوعی در نظام طبیعی دست می بریم، باید ببینیم که آیا این کار لازم است یا اساسا از سر دلسوزی و کمک انجام می دهیم اما بیشتر متخصصان معتقدند که غذا دادن دستی حیوانات را آسیب پذیر می کند.

البته غذا دادن دستی یک مبحث علمی است، علم روز دنیا می گوید حیوانات حیات وحش چرخه های طبیعی خود را دارند مگر اینکه یک اتفاقی مثلا مانند خشکسالی رخ دهد و حیوانات برای تهیه غذا تحت فشار قرار گیرند که در آن زمان هم باید مطالعه شود که غذا دهی دستی چگونه صورت بگیرد و پراکندگی آن چقدر باشد یعنی باید شبیه پراکندگی طبیعی غذا در طبیعت باشد نه اینکه مثلا یک حجم زیاد یونجه یا دانه را در یک جا بریزیم و همه حیوانات مجبور شوند یکجا جمع شوند.