رویانیوز :: به نقل از گزارش روابطعمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی: در آستانه برگزاری جام جهانی، با جعفر صادقی، کارگردان فیلمهای مستند موفق ورزشی «فرشاد آقای گل»، «سمفونی حمید» و «شگرد» درباره وضعیت فیلم مستند ورزشی در ایران صحبت کردیم، صادقی ابتدا از یک مشکل اساسی در این حوزه گفت: واقعیت این است که سرمایهگذاران، مدیران فرهنگی، جشنوارهها، تلویزیون و همه متولیان این حوزه به خوبی میدانند که مخاطبان ورزش تشنه دیدن فیلمهای مستند ورزشی هستند. همه میدانند ورزش بخش بزرگی از جامعه را دربرمیگیرد و همواره مخاطبان پرشماری دارد. به همین دلیل در جشنوارهها و برنامههای مختلف معمولاً جای کوچکی برای فیلمهای مستند ورزشی در نظر گرفته میشود.
کارگردان فیلم مستند «کابوک» افزود: اما مشکل اینجاست که این توجه غالباً در همین حد باقی میماند. گویی فقط میخواهند بگویند یک فیلم مستند ورزشی هم در میان آثار حضور دارد. وقتی این ژانر جدی گرفته نمیشود، به مرور روی کیفیت آثار هم تأثیر میگذارد. سرمایهگذار برای ورود به این حوزه تردید میکند، تولید آثار باکیفیت کاهش مییابد و در نهایت حتی مخاطب خود را هم از دست میدهد.
کارگردان فیلم مستند «شگرد» ادامه داد: اگر قرار است برای فیلمهای مستند ورزشی در جشنوارهها و برنامههای مختلف جایگاهی در نظر گرفته شود، باید در مرحله حمایت، بودجه، جوایز و توجه رسانهای نیز این نگاه وجود داشته باشد. تنها اختصاص یک بخش یا چند سانس نمایش کافی نیست.
صادقی با اشاره به تجربه شخصی خود گفت: از نخستین آثارم مانند «فرشاد آقای گل»، «سمفونی حمید» و «شگرد» تاکنون، بارها فیلمهایم در جشنوارههای مختلف به انتخاب مردم نامزد بهترین فیلم شدهاند. نکته مهم این است که این موفقیتها در جشنوارههای تخصصی ورزشی نبوده، بلکه در میان همه گونههای فیلم مستند و در رقابت با آثار متنوع به دست آمده است. با این حال همین آثار از سوی بسیاری از مدیران، داوران و سرمایهگذاران آنگونه که شایسته بودند دیده نشدند.
کارگردان فیلم مستند «سمفونی حمید» درباره محدود بودن تعداد فیلمهای مستند ورزشی در ایران گفت: وقتی در یک ژانر سرمایهگذاری کافی صورت نگیرد، طبیعی است که تولید آثار نیز کاهش پیدا کند. امروز که سینمای مستند به طور کلی با محدودیتهای مالی روبهروست، شرایط برای فیلم مستند ورزشی سختتر هم میشود. بسیاری از فیلمسازان ترجیح میدهند به سراغ حوزههایی بروند که امکان حمایت و دیده شدن در آنها بیشتر است.
این تدوینگر با تأکید بر دشواریهای فیلمسازی مستند ورزشی گفت: مسئله مالی فقط یکی از مشکلات است. ذات ورزش خودش موانع متعددی برای فیلمساز مستند ایجاد میکند. فیلمساز مستند ورزشی علاوه بر تسلط بر سینما باید دانش تخصصی حوزه ورزش را نیز داشته باشد. مخاطب امروز هم از شما استانداردهای حرفهای سینما را مطالبه میکند و هم انتظار دارد به جزئیات ورزش مسلط باشید.
صادقی افزود: یکی دیگر از دشواریهای این حوزه غیرقابل پیشبینی بودن ورزش است. در بسیاری از موضوعات دیگر ممکن است برخی فیلمسازان با دستکاری واقعیت یا افزودن عناصر ساختگی، درام مورد نظر خود را شکل دهند، اما در ورزش چنین امکانی وجود ندارد. نتایج مسابقات ثبت شدهاند و قابل تغییر نیستند. شما ممکن است سالها یک ورزشکار را دنبال کنید تا به موفقیتی بزرگ برسد، اما ناگهان نتیجهای کاملاً متفاوت رقم بخورد و مسیر فیلم تغییر کند.
این فیلمنامهنویس ادامه داد: در فیلمهای مستند ورزشی چیزی به نام برداشت مجدد وجود ندارد. مسابقه یکبار برگزار میشود و فیلمساز باید همان لحظه بهترین تصویر و صدا را ثبت کند. بسیاری از رویدادهای ورزشی نیز محدودیتهای خاص خود را دارند و ثبت تصاویر حرفهای در آنها بسیار دشوار است.
وی با اشاره به تجربه ساخت فیلم «شگرد» گفت: زمان تولید این فیلم با محدودیتهای فراوانی روبهرو بودیم. تصویربرداری و صدابرداری در فضای مسابقات ورزشی بسیار پیچیده است و به تجهیزات، تجربه و برنامهریزی دقیق نیاز دارد. به اعتقاد من یکی از نقاط قوت آن فیلم نیز همین بخش فنی بود که توانست ارتباط خوبی با مخاطب برقرار کند.
کارگردان فیلم مستند «فرشاد آقای گل» درباره یکی دیگر از چالشهای این حوزه گفت: بسیاری از ورزشکاران مشهور تمایل دارند تصویری کاملاً بینقص و سفید از خود ارائه دهند. در حالی که برای شکلگیری درام، فیلمساز مستند نیاز دارد ابعاد مختلف شخصیت افراد را نشان دهد. این نگرانی که نمایش برخی واقعیتها ممکن است برداشت نادرستی ایجاد کند، باعث میشود ورزشکاران در برابر دوربین محافظهکارانه رفتار کنند و بخشی از جذابیت روایت از بین برود.
وی در پاسخ به این پرسش که جام جهانی تا چه اندازه میتواند به تولید فیلمهای مستند ورزشی کمک کند، گفت: برخلاف تصور رایج، برگزاری جام جهانی تأثیر مستقیمی بر انگیزه فیلمسازان مستند ندارد. ورزش سرشار از روایتها و درامهای متنوع است و هر هفته میتواند سوژههای تازهای خلق کند. المپیک، مسابقات جهانی، لیگها و حتی رقابتهای محلی ظرفیت تولید آثار مستند را دارند.
صادقی افزود: اتفاقاً در زمان برگزاری جام جهانی تمام توجه مخاطبان به خود مسابقات معطوف میشود و پرداختن به موضوعات دیگر ورزشی دشوارتر است. جذابیت فیلم مستند ورزشی به رویدادهای بزرگ محدود نمیشود و بسیاری از روایتهای کوچک نیز میتوانند به آثار تأثیرگذار تبدیل شوند.
این فیلمساز مستند درباره علت گرایش بیشتر فیلمسازان به موضوعات اجتماعی، تاریخی یا سیاسی گفت: بخشی از این مسئله به کمتوجهی ساختاری به فیلمهای مستند ورزشی بازمیگردد. وقتی فیلمساز میبیند سرمایهگذاری، حمایت و دیده شدن در حوزههای دیگر بیشتر است، طبیعی است که ریسک کمتری را انتخاب کند.
کارگردان فیلم مستند «باشگاه اندیشه» ادامه داد: تولید یک فیلم مستند گاهی چند سال زمان میبرد. وقتی فیلمساز احساس کند حاصل این سالها تلاش در نهایت مورد توجه قرار نخواهد گرفت، انگیزه ورود به چنین حوزهای کاهش پیدا میکند.
این فیلمساز مستند درباره تجربه شخصی خود در ساخت فیلمهای مستند ورزشی گفت: بیشتر آثاری که ساختهام به نوعی پرتره بودهاند؛ چه درباره چهرههای شناختهشده و چه افرادی که چندان مشهور نبودند. همیشه تلاش کردهام از خلال روایت زندگی یک فرد، مخاطب را به تأمل درباره زندگی و تجربههای انسانی دعوت کنم.
وی ادامه داد: یکی از جذابترین ویژگیهای فیلمسازی مستند برای من همراه شدن با آدمهایی است که در حوزه خود اثرگذار بودهاند. وقتی چند سال با آنها زندگی میکنید، از تجربهها، موفقیتها، شکستها و نگاهشان به جهان چیزهای زیادی میآموزید. این تجربه نه فقط برای فیلم، بلکه برای خود فیلمساز نیز ارزشمند است.
این فیلمساز مستند افزود: تفاوت مهم سینمای مستند با سینمای داستانی این است که بعد از پایان فیلم، قصه همچنان ادامه دارد. مخاطب میتواند درباره شخصیتها جستوجو کند، سراغ آنها برود و مسیر زندگیشان را دنبال کند. این ویژگی در فیلمهای مستند ورزشی جذابیت دوچندانی پیدا میکند؛ زیرا سرنوشت قهرمانان همچنان در دنیای واقعی ادامه دارد.
وی درباره آینده فیلم مستند ورزشی در ایران گفت: تلاش میکنم همیشه خوشبین باشم، چون راه دیگری وجود ندارد. اگر امید از بین برود، بزرگترین ضربه را به خودمان زدهایم. به همین دلیل معتقدم با وجود همه دشواریها، آینده میتواند بهتر باشد.
صادقی در پایان گفت: فیلمسازان مستند ایرانی در شرایط بسیار سختی فعالیت میکنند، اما همچنان آثار ارزشمند و موفقی تولید میشود و بسیاری از آنها در عرصههای بینالمللی میدرخشند. امیدوارم شرایط فرهنگی و اقتصادی کشور به سمتی برود که امکان تولید آثار بیشتری فراهم شود و فیلم مستند ورزشی نیز جایگاه واقعی خود را در سینمای ایران پیدا کند.
نظر شما