رویانیوز ::  بهراد رحمانی، تهیه‌کننده برنامه «ققنوس»، با نگاهی به ریشه‌های شکل‌گیری این اثر، آن را میراث‌دار جریانی دانست که در بحبوحه جنگ دوازده‌روزه و درست در مقابل ساختمان شیشه‌ای سازمان صداوسیما متولد شد. این برنامه که با هدف نمایش استواری رسانه در برابر فشارهای فیزیکی و تحمیلی بنا شده، نام خود را از استعاره‌ای دقیق گرفته است؛ ققنوسی که از دل خاکستر نبرد برمی‌خیزد تا روایتگر پایداری هنرمندان، فعالان اجتماعی و مدیرانی باشد که در سخت‌ترین شرایط، سنگر روایتگری را رها نکردند.

تفاوت ماهوی «ققنوس» با سایر تولیدات مشابه، در جزئیات ساختاری آن نهفته است. یکی از این تمایزهای کلیدی، خروج از فضای امن و محدود استودیوهای دربسته و پناه بردن به اتمسفر باز محیطی است؛ انتخابی که باعث شده برنامه با چالش‌های واقعی نور و گرما گره بخورد و از قاب‌های مصنوعی فاصله بگیرد. در کنار این فضای بصری، حضور الهام چرخنده به عنوان میزبان که با تکیه بر ظرافت‌های بازیگری و نگاه دراماتیک خود پلاتوها را پیش می‌برد، لایه‌ای از روایت داستانی را به گفت‌وگوها افزوده است. این مسیر با مهندسی دقیق مهمانان تکمیل می‌شود؛ به طوری که برنامه در فازهای ده قسمتی، ابتدا میزبان چهره‌های هنری و سیاسی بود، در گام دوم به سراغ اصحاب رسانه و کنشگران اجتماعی رفت و در نهایت با ورود به قسمت بیستم، فضای خود را برای گفت‌وگوهای تخصصی با اساتید دانشگاه و متخصصان حوزه‌های مختلف مهیا کرده است.

رحمانی با تأکید بر اینکه رسالت اصلی تیم تولید، روایتگری صادقانه بدون لغزش به سمت اغراق یا سیاه‌نمایی است، خاطرنشان کرد که آن‌ها به دنبال بازگویی قصه پیروزی از دریچه نگاه آدم‌های معمولی و متخصص هستند. وی تولید این برنامه در زمان بمباران تهران را بزرگترین چالش تیم دانست و افزود که با وجود امکانات حداقل و فضای متأثر از جنگ، ایستادگی عوامل و میهمانان باعث شد تا تهدیدها به فرصتی برای خلق یک اثر ماندگار تبدیل شود.

در پشت‌صحنه این برنامه، تیم اتاق فکر و شورای سردبیری با هدایت چهره‌هایی چون حامد خاکی، مریم موسویان و نویسندگی خانم لاریجانی، فرآیند دقیق سوژه‌یابی و طراحی محتوا را متناسب با شخصیت هر مهمان پیش می‌برند. بازخوردهای مثبت مخاطبان و مدیران رسانه ملی نیز گواهی بر موفقیت این رویکرد است؛ استقبالی که باعث شد «ققنوس» از یک بسته ده قسمتی محدود، به جریانی مستمر تبدیل شود که حالا نه‌تنها اهالی رسانه، بلکه تخصص‌های مختلف جامعه را نیز با خود همراه کرده است تا ثابت کند رسانه ملی حتی در دل تجربه‌های تلخ، می‌تواند نمادی از امید و بازآفرینی باشد.