رویانیوز :: محمدرضا گودرزی‌مهر، فیلم‌ساز مستند، در برنامه نردبان بیان کرد:

در جنگ ۱۲ روزه من از روز دوم درگیر بودم که کاری کنم. وارد جمعی از مستندسازها از نسل‌های مختلف شدم که همگی درد نا‌توانی از کار‌کردن و تولید اثر در این شرایط را داشتند. بعد جنگ این عزیزان را جمع کردم و با نگاهی انتقادی به اینکه چرا ارزش کار مستند را نمی‌دانید، مستندی ساختم به نام «دوربین‌های خاموش» که حرف همه مستندسازها بود. اکنون نسبت به جنگ قبل شرایط تولید اثر به‌شدت بهتر شده است.

خبرنگار می‌آید در محل حادثه، گزارش می‌گیرد و کارش را در یک ساعت تمام می‌کند و به سراغ حادثه دیگر می‌رود، ولی مستندساز تا آخرین دقایق باید در صحنه حاضر باشد و دید وسیعی نسبت به وقایع داشته باشد و از چیزی ساده نگذرد. ما باید عمیق باشیم و با مستندمان مخاطب را به یک سفر ببریم، حتی سفری یک دقیقه‌ای. این عمیق‌شدن نیاز به صبوری دارد. این قصه‌هایی که ما ثبت می‌کنیم قرار است همیشه باقی بماند. نباید شتاب‌زده عمل کرد.

آثاری که تولید می‌شود همه با هدف این است که اکنون به مخاطب برسد. نه کسی دنبال دستاورد هنری است، نه جایگاه شغلی و نه پول. مسأله اکنون وطن است، بدون وطن حیات چه معنی دارد؟

در زمان جنگ هرکسی احساس وظیفه کرد، از کسی سؤال نکرد، ایستاد و برای وطن کار کرد.

خبرنگار: مصطفی واهبی

‌